Terapia polega na stwarzaniu odpowiedniego środowiska stymulującego poszczególne zmysły dziecka. Najlepiej terapię rozpocząć od stymulacji zmysłów w następującej kolejności:

• zmysł przedsionkowy ( odpowiedzialnego za równowagę)
• zmysł dotykowy związanego z czuciem powierzchniowym i głębokim
• zmysł słuchowy
• zmysł wzrokowy
• smakowy, węchowy

Do stymulacji można użyć wiele przedmiotów oraz materiałów, które nie wymagają dużych nakładów finansowych. Wśród nich są: skrawki materiałów o zróżnicowanej fakturze, plastikowe butelki wypełnione kolorowym płynem, latarki, kolorowe światła, kamienie, piasek, woda, ryż, groch, fasola, kisiel, farby, itp.

Wszystkie te materiały dziecko może dotykać, obserwować, słuchać odgłosów. W ten prosty sposób bogaci wiedzę o otaczającym świecie. Początkowo terapia koncentruje się na pojedynczych zmysłach. Następnie, kiedy dziecko jest już odpowiednio przygotowane łączymy bodźce i tworzymy stymulację polisensoryczną, czyli wykorzystującą więcej niż jeden zmysł. Systematyczna praca nad zmysłami zawsze przynosi poprawę wrażliwości sensorycznej oraz poprawę koncentracji uwagi. Przygotowuje dziecko do przyjmowania informacji i nauki.


Pierwszym symptomem świadczącym o nieprawidłowym rozwoju dziecka mogą być problemy w porozumiewanie się. Jeśli dziecko ma problem z mówieniem rodzice rozpoczynają wizyty w poradniach i gabinetach terapeutycznych. Okazuje się, że problem mowy nie wiąże się tylko z nieprawidłowościami aparatu artykulacyjnego, ale również z deficytami w zakresie rozwoju poznawczego lub emocjonalnego. Terapia w zakresie stymulacji komunikacji werbalnej powinna być powiązana z wieloma działaniami. Metody wykorzystywane do terapii uzależnione są od poziomu funkcjonowania dziecka.

Do terapii można wykorzystać zarówno gesty jak i uproszczone obrazki - piktogramy. Wspomaganie komunikacji polega również na systematycznym budowaniu ogólnej wiedzy dziecka, tak by posiadało ono odpowiedni zasób słownictwa, co daje szansę na komunikowanie się werbalne. W przypadku dzieci funkcjonujących na najniższym poziomie istotne znaczenie ma stałe dostarczanie dziecku bodźców słowno-obrazkowych. Wiedza człowieka składa się z pojedynczych faktów, które zgromadzone w odpowiedniej ilości w mózgu człowieka tworzą inteligencję. Skutecznym przekazywaniem dziecku wiedzy może być przedmiot lub obrazek. Jeśli uda nam się przygotować serie odpowiednich obrazków, to w prosty sposób przekażemy określone słowa, pojęcia. Dla małych dzieci lub dzieci z deficytami intelektualnymi właśnie obrazek stanowi początek nauki, mobilizuje do skupienia uwagi. Aby rozpocząć terapię należy zakupić lub przygotować obrazki z różnych dziedzin. Na początku powinny to być proste rzeczownika, znajdujące się w otoczeniu dziecka. Do terapii poleca się ćwiczenia przed lustrem i naukę rozpoznawania podstawowych stanów emocjonalnych w tym nastrój: wesoły - smutny. Doskonale nadaje się do tego zabawa w mima. Większość dzieci prawidłowo rozwijających się potrafi prawidłowo odczytać stany emocjonalne na przełomie 3-4 roku życia. Dzieci z deficytami intelektualnymi mają z tym problem. Szczególne problemy mają dzieci autystyczne, ponieważ ich rozwój emocjonalny jest zaburzony. Nie potrafią być empatyczne, nie potrafią wyobrażać sobie czegoś i naśladować. Wpływa to w ogólnym efekcie na izolację w funkcjonowaniu społecznym. Terapia wspomagania rozwoju emocjonalnego polega na dostarczaniu dziecku odpowiednich przykładów zachowań lub sytuacji związanych z wyraźnymi reakcjami emocjonalnymi. Przykłady te dziecko może zaobserwować na specjalnie przygotowanych obrazkach. Są to obrazki związane z miłymi skojarzeniami w tym: wesołe i smutne sytuacje do których trzeba dopasować odpowiednią ( smutną lub wesołą ) twarz znajdującą się na ilustracji. Do tego typu terapii można również wykorzystać rodzinne zdjęcia, które zawsze będą miały spore zabarwienie emocjonalne. Komputer to doskonałe narzędzie terapeutyczne. Najlepiej do terapii wykorzystać programy z ograniczoną kolorystyką grafiki oraz ograniczoną ilością bodźców na ekranie. Program musi być łatwy do obsługi, oraz powinien opierać się na zasadzie stopniowania trudności. Zbyt duża ilość bodźców wprowadza niepotrzebny przeciążenie. W niektórych sytuacjach obieranie bodźców odbywa się na zasadzie biernej: oglądania i słuchania.