Dzieci autystyczne wymagają szczególnej troski, dlatego stosowana terapia wymaga od specjalistów pracujących z dziećmi autystycznymi  najwyższych kwalifikacji i umiejętności.

Dzieci te nie są rozumiane przez otoczenie ich zachowania są źle odczytywane.     Autyzm wczesnodziecięcy to zespół poważnych zaburzeń rozwojowych dziecka, manifestujący się do 30 miesiąca życia, związanych z wrodzonymi dysfunkcjami układu nerwowego.

  Autyzm występuje częściej u chłopców niż u dziewczynek w relacji ( 4:1). Około 70% dzieci autystycznych jest upośledzonych umysłowo.

  Autyzm można podzielić na dwa zespoły autyzm.  

  Autyzm zwany zespołem  Kannera; charakteryzuje się występowaniem upośledzenia umysłowego. W zachowaniach tych osób występują stereotypie ujawniające się głównie w obszarach motoryki. Dziecko z zespołem Kannera ma ograniczone szanse funkcjonowania społecznego, wymaga profesjonalnej, systematycznej i długoterminowej terapii. 

  Autyzm zwany zespołem Aspergera; to lżejsza postać autyzmu. Osoby z tym zespołem zachowują się dziwacznie. Brakuje im wyczucia, czego inni oczekują i jak inni odczuwają. Nie wykazują respektu przed dorosłymi i nie mają wyczucia dystansu. Ich twarz pozbawiona jest mimiki. Osoby te jednak wykazują  bogaty słownik są często wyjątkowo utalentowane w niektórych dziedzinach. Dziecko z zespołem Aspergera ma spore szanse na przystosowanie społeczne.    

• Trudności w nawiązywaniu kontaktów, w tym kontaktu wzrokowego. Gotowość do dzielenia uwagi daje się zauważyć między szóstym a trzynastym miesiące życia dziecka. Etap ten ma ogromne znaczenie dla dalszego rozwoju dziecka.  
• Nie okazują emocji lub nieadekwatnie reagują na różne stany emocjonalne, nie odwzajemniają uczuć.
• Występuje brak uśmiechu na widok matki. Nie potrafią reagować spontanicznie, nie dzielą się radością z innymi osobami.
• Występują powtarzające się zachowania „ stereotypie” - kręcenie się, wielokrotne układanie przedmiotów w szeregu lub wieży z klocków.
• Występują problemy z percepcją- charakterystyczna nadwrażliwość, niedowrażliwość, biały szum.
• Zabawa  nie jest spontaniczna- mają problemy z udawaniem, naśladowaniem, wyobrażaniem sobie czegoś.
• Często koncentrują się na części obiektu a nie na całości.
• Obsesyjnie przywiązują się do różnych przedmiotów. Potrafią chodzić z całą reklamówką przedmiotów.
• Domagają się stałości otoczenia.
• Przywiązują się do rytuałów, np. Oglądanie tego samego programu.
• Często występuje echolalia – powtarzanie zasłyszanych zwrotów. Echolalia może być bezpośrednia i odroczona.
• Może występować mutyzm lub sporadycznie brak użycia słów. Mutyzm- to zamilknięcie na skutek zaburzeń psychicznych, mutyzm może być całkowity lub wybiórczy.
• Dziecko używa ręki dorosłego jeśli potrzebuje czegoś.
• Nie używa zaimka „ja”
• Nie używa gestów.
• Nie używa zabawek zgodnie z ich przeznaczeniem.
• Nie bawi się z rówieśnikami.
• Preferuje bycie samemu- „AUTOS” – SAM.
• Nie wyciąga rąk w kierunku osoby znanej, która  chce go wziąć na ręce.
• Nie macha na dowidzenia.
• Nie interesuje się zabawkami. Nie używa zabawek zgodnie z przeznaczeniem.
• Bierze przedmioty do buzi.
• Manipuluje obiektami w szczególny sposób.
• Układanie puzzli – występują szczególne zdolności percepcyjne.

  Każda terapia dziecka autystycznego powinna być oparta na profesjonalnej diagnozie. W usprawnianiu dziecka liczy się wielokierunkowość oddziaływań  i powinna ona obejmować różne obszary funkcjonowania.

Istotne jest również podjęcie jak najwcześniejszych działań – tak aby nie dopuścić do narastania objawów wtórnych uszkodzeń  i zaburzeń rozwoju. We wczesnym etapie rozwoju układ nerwowy charakteryzuje się dużą plastycznością, dzięki czemu istnieje możliwość korekcji zaburzonych funkcji a także kompensacji deficytów.

  Małe dzieci są bardzo podatne na stosowane programy.   Rodzice dzieci autystycznych – polecamy specjalistyczne turnusy psychoterapeutyczne z diagnozą  pedagogiczną. 094 346 16 92